Na de val van mijn fiets in Breda pikte mijn moeder me op van station Dordrecht.
Ze had haar auto geparkeerd bij haar werk, de hospice. Voor wie het niet weet, een hospice is een bijna thuis-huis voor stervende mensen.
Toen we terugliepen naar de auto, was de uitgang van de parkeerplaats geblokkeerd door een busje. Een rouw wagen.
We besloten naar binnen te gaan om mijn arm, die aardig begon op te zwellen, te koelen. Samen met twee net geklede heren en een lege baar gingen we naar binnen.
We zaten daar, in de 'huiskamer', een koud kompres op mijn arm. Ik zie de twee net geklede heren een kamer uitkomen met volle baar, de overledene toegedekt onder een schitterend kleed.
Ik zie ze de hoek om gaan en weet dat de rouw wagen zo weg zal zijn, zodat wij naar het ziekenhuis kunnen.
En ik denk
'mijn arm doet zeer, en daar is iemand overleden.'
0 reacties:
Een reactie plaatsen